De cowboy van Ton van Dijk

Print Friendly, PDF & Email

Ton van Dijk is de grand old man – of tenminste één van die legendarische helden – van de onderzoeksjournalistiek, en daarbij een groot verteller. Een van zijn beste verhalen is De Dood van een Cowboy, vindt Henk Blanken, die hem per mail over die 10000 woorden lange reportage interviewde. Ton van Dijk had niet de tijd om het kort te houden.

Print Friendly, PDF & Email

Ton van Dijk moet een van de allerbeste onderzoeksjournalisten in het Nederlands taalgebied zijn. Een pen die alles kan, een trukendoos waar menig verslaggever een leven lang wanhopig naar op zoek kan zijn, en een staat van dienst om diep ontzag voor te hebben.

Hij moet rond de veertig zijn geweest toen ik, zelf even in de twintig en werkzaam bij mijn eerste krant, in de Haagse Post een verhaal van ’m las dat elke twijfel wegnam over wat ik met de rest van mijn leven moest doen. De dood van een cowboy, tienduizend woorden proza, had op mij net zo’n verpletterende invloed als de beste stukken van Gay Talese of Truman Capote.

Mijn hemel, wat kon die man vertellen, en dan ook nog een reportage uit mijn achtertuin.

‘De cowboy van Ton van Dijk’, zoals ik het verhaal zou blijven noemen, speelt in twee Zuid-Hollandse dorpen, Heenvliet en Geervliet, waar ik als Rotterdammer op de fiets doorheen reed op weg naar het strand van Oostvoorne. Die paardenmarkt kende ik sinds ik er met mijn eerste vriendinnetje – een lief, blond paardenmeisje van Zuid – op een ochtend heen was wezen kijken.

Hieronder een vraaggesprek per email. Ton van Dijk had niet de tijd, schreef hij, om het kort te houden. Verderop ook ‘de hele cowboy’, voorzien van vragen en antwoorden.

Geef een antwoord